เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฟุกุ แน่ใจแล้วหรือ?” โอชาโกะถาม
โอชาโกะถูกเรียกไปที่ห้องของฟุกุ เพราะฟุกุมีเรื่องอยากขอร้อง
แต่ต่อให้จินตนาการสักร้อยปี เธอก็ไม่มีทางคาดเดาได้เลยว่าคำขอนั้นคืออะไร
ฟุกุลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ฉัน... ฉันอยากไปห้างสรรพสินค้า แค่... แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็พอ คนอื่น ๆ ออกไปข้างนอกกันได้แล้ว แต่ฉัน... ฉันยังกลัวอยู่ แต่... แต่ฉันอยากก้าวข้ามความกลัวนี้ไปให้ได้ เพราะงั้น...”
“ฉันเข้าใจแล้ว แต่เธอแน่ใจหรือว่าอยากเริ่มต้นด้วยการไปห้าง?” โอชาโกะถามด้วยความไม่ค่อยแน่ใจนัก “ที่นั่นมีคนเยอะมากเลยนะ”
“ฉะ... ฉันคิดว่าฉันทำได้ ถ้าแค่สองสามชั่วโมง เวลาผ่านไปเร็วมากอยู่แล้ว!” ฟุกุกล่าว น้ำเสียงฟังดูราวกับกำลังพยายามโน้มน้าวตัวเอง “แถม... ถ้ามีพวกคุณอยู่ด้วย ฉันก็น่าจะปลอดภัย”
โอชาโกะมีสีหน้าไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่แทนที่จะพยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอเปลี่ยนใจ เธอกลับคุกเข่าลงแล้วกอดฟุกุอย่างอ่อนโยน เธอค่อย ๆ โอบแขนรอบตัวอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ เพื่อให้ฟุกุเข้าใจว่าเธอกำลังทำอะไร “ฉันยินดีไปกับเธอนะ แต่ฉันอยากให้เธอเข้าใจว่าเธอไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเองเพื่อพวกเราเลย พวกเรารักเธอในแบบที่เธอเป็น ทุกอย่างที่ทำก็เพื่อตัวเธอเอง เพราะงั้นถ้าเธอรู้สึกไม่สบายใจ ก็บอกฉันได้เลย แล้วเราจะยกเลิกทุกอย่างทันทีที่เธอต้องการ”
“...ขอบคุณนะ” ฟุกุกล่าวพลางกอดตอบโอชาโกะ