เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อิซึคุหวังเหลือเกินว่าเขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขยาวนานบ้างโดยไม่มีเรื่องบ้า ๆ เกิดขึ้น หรืออย่างน้อยที่สุด เรื่องบ้า ๆ ก็น่าจะมีความเกรงใจไม่โผล่มาซ้อนกันแบบนี้
การที่เหตุการณ์การคืนชีพของฟูไห่เกิดขึ้นกระชั้นชิดกับเหตุการณ์กับดักนินจาในคอนเสิร์ตขนาดนี้ มันไม่ส่งผลดีต่อสุขภาพของเขาเลยสักนิด
เอาจริงดิ ชีวิตฉันมันเป็นบ้าอะไรกันเนี่ย อิซึคุถอนหายใจพลางนวดขมับขณะเอนตัวลงนอนบนเตียง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เข้ามาสิ” อิซึคุเอ่ยปาก ลุกขึ้นนั่งเพื่อหันไปมองคนที่กำลังจะเข้ามา
“ไง พ่อ” ยามิเอ่ยทักขณะเดินเข้ามา โดยมีซากิโอะอยู่ข้างกาย “ฉันขอแหกกฎหมายสักสองสามข้อได้ไหม”
ในสถานการณ์นี้ พ่อแม่ปกติทั่วไปคงจะตอบว่า “ไม่ได้” แล้วสั่งสอนลูกยกใหญ่
แต่อิซึคุไม่ใช่พ่อแม่ปกติ และไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะไปสั่งสอนใครเรื่องการแหกกฎหมายได้ด้วย “ข้อไหนบ้าง แล้วทำไมล่ะ”
“รู้ไหม ฉันคิดว่าตัวเองน่าจะสังเกตเห็นตอนพวกนายขุดไอ้นี่นะ” อิซึคุพูดขึ้นขณะจ้องมองลงไปในเหวลึก