เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้นหลังจากที่บ้านได้รับการซ่อมแซมเสร็จสิ้น อิซึคุก็เดินทางไปโรงพยาบาล โชคดีที่คราวนี้ไม่ได้มาเพื่อตัวเอง
แต่เขามาเพื่อคนอื่นต่างหาก
“อิซึคุเพื่อนยาก ดีใจจังที่นายมา” นามาเอะเอ่ยทักเมื่อพบอิซึคุที่โถงทางเดินของโรงพยาบาล ทั้งสองคนเดินเคียงกันไปโดยมีเจ้าหน้าที่ D.O.C. ขนาบข้างคอยคุ้มกันนำทาง “มาเช้าเหมือนเคยเลยนะ”
“ฉันแปลกใจมากกว่าที่เธอมาเร็วน่ะ” อิซึคุตอบกลับ
“จริง ๆ แล้วฉันมาสายต่างหาก เวลาที่ฉันจำเป็นต้องมาถึงกับเวลาที่นายควรจะมาถึงมันต่างกันลิบลับเลย” นามาเอะถอนหายใจ “บางครั้ง ก็นาน ๆ ทีนะที่การเป็นนายมันคุ้มค่า…พูดในเชิงเปรียบเทียบน่ะนะ เพราะในแง่ของเงินทองแล้วการเป็นนายมันคุ้มเสมออยู่แล้ว”
“สถานการณ์ของเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นยังไงบ้าง” อิซึคุถาม เข้าประเด็นทันที
“ก็เธอตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล จำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร รายล้อมไปด้วยเจ้าหน้าที่ติดอาวุธ แถมยังโดนยิงคำถามใส่ไม่หยุดหย่อนซึ่งเป็นคำถามที่เธอตอบไม่ได้และสื่อไปในทางไม่ค่อยดีเท่าไหร่” นามาเอะอธิบาย “ลองเดาดูสิว่าสภาพเธอจะเป็นยังไง”
อิซึคุถอนหายใจ “อย่างน้อยพวกเธอได้ยืนยันแล้วใช่ไหมว่าเธอไม่อันตราย”