เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อิซึคุพยายามขยับตัวภายในรถให้น้อยที่สุด ขณะที่เจ้าหน้าที่ D.O.C. ขับรถพาเขากับไนส์ไปยังมูลนิธิมิโดริยะ
ตอนนี้ไนส์นั่งอยู่ข้างอิซึคุ และคำว่าอยู่ข้าง ๆ ในที่นี้หมายถึงเธอกำลังเกาะแขนข้างลำตัวของเขาแน่น เนื่องจากอิซึคุยังสวมเสื้อคลุมอยู่ เขาจึงต้องระมัดระวังทุกครั้งที่ขยับ ไม่อย่างนั้นส่วนที่เป็นกระดูกอาจทิ่มเธอได้
“ตื่นเต้นไหมที่จะได้เห็นบ้านหลังใหม่ของตัวเอง” อิซึคุถามเธออย่างมีความหวัง พยายามปลูกฝังความคิดในแง่ดีให้เธอ และเริ่มบทสนทนา
“...ตื่นเต้น?” ไนส์ตอบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ
แล้วบทสนทนาก็จบลงเพียงเท่านั้น
อิซึคุไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองคาดหวังอะไรอยู่ การจะชวนคนที่แทบไม่รู้อะไรเลยและยังคงหวาดกลัวอย่างมากให้พูดคุยด้วยคงเป็นเรื่องยาก
คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าเธอจะรู้สึกสบายใจ อิซึคุถอนหายใจ ขณะที่รถแล่นเข้าใกล้สถานที่แห่งนั้น
รถแล่นมาจอดตรงประตูรั้ว และอิซึคุก็กดปุ่มบนโทรศัพท์เพื่อเปิดประตู
ไม่นานรถก็แล่นมาถึงตัวบ้าน ก่อนจะหยุดลงตรงหน้า
“พร้อมหรือยัง” อิซึคุถาม พลางก้มมองไนส์