กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สาบานได้เลยว่าเรื่องนี้ไม่ได้ตั้งใจจะให้ยาวขนาดนี้เลย
ยังไงก็เถอะ ตอนนี้พวกเราก็มาถึงช่วงของเหล่าเด็ก ๆ ตัวละครออริจินัลกันแล้ว
อิซึคุกะพริบตา
แล้วเขาก็กะพริบตาอีกครั้ง
เขาขยี้ตาแล้วลืมตาขึ้นมาใหม่อีกหน
ไม่แฮะ ของพวกนั้นยังคงอยู่ที่เดิม
หากจะบอกว่าอิซึคุรู้สึกกระวนกระวายใจตอนที่มีคนกลุ่มหนึ่งเริ่มขนลังไม้เข้ามาในบ้านของเขา เขาก็เริ่มคิดไปไกลว่าเป็นระเบิดและเตรียมที่จะพาเอริวิ่งหนีแล้ว ตอนที่พนักงานส่งของคนหนึ่งยื่นโทรศัพท์มาให้เขา
“เอ่อ สวัสดีครับ” อิซึคุพูด
“นั่นใช่มิโดริยะ อิซึคุหรือเปล่า” เสียงหนึ่งเอ่ยถามผ่านสาย
“ชะ...ใช่ครับ” อิซึคุตอบ