เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขอชี้แจงสั้น ๆ ก่อน เรื่องนี้เป็นนิยายเสริม อย่าคาดหวังว่าจะมีการอัปเดตเป็นประจำ หรือแม้แต่จะมีการอัปเดตบ่อย ๆ เพราะฉันเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อความสนุกเท่านั้น
บทนี้ยาวกว่าที่ฉันตั้งใจไว้มาก มากจริง ๆ ส่วนบทอื่น ๆ ที่เหลือน่าจะสั้นกว่านี้เยอะ
อย่ามาทวงตอนใหม่ล่ะ เพราะจะได้อ่านเมื่อถึงเวลาที่มันจะมาเอง
หากจะบอกว่าอิซึคุกำลังหดหู่ ก็คงไม่ถูกต้องเสียทีเดียว
นับตั้งแต่ออลไมท์ทำลายความฝันของเขา อิซึคุก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความพร่าเลือนของอารมณ์ ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ให้ดำเนินชีวิตไปวัน ๆ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มทำสิ่งต่าง ๆ น้อยลงเรื่อย ๆ ตอนแรกเริ่มจากเรื่องเล็กน้อย เขาเลิกดูแลเส้นผมของตัวเองโดยสิ้นเชิง ปล่อยให้มันยาวขึ้นและยุ่งเหยิง จากนั้นก็เริ่มสวมชุดนักเรียนชุดเดิมที่ยับยู่ยี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แล้วในที่สุดเขาก็เลิกไปโรงเรียนโดยสิ้นเชิง แทบจะไม่ยอมออกจากบ้านอีกเลยด้วยซ้ำ แม้แต่การออกจากห้องนอนก็ยังแทบไม่เกิดขึ้น
อิงโกะไม่ได้บังคับให้เขาไปโรงเรียน เธอรู้ว่าลูกชายของเธอกำลังมีปัญหาบางอย่าง และสิ่งที่เธอต้องการคือช่วยเหลือเขา ไม่ใช่บังคับให้เขากลับออกไปเผชิญโลกภายนอกแล้วแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างปกติดี
น่าเสียดายที่เรื่องงานกลับไม่ได้เป็นไปตามที่หวัง ไม่นานมานี้เธอเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่ง และงานใหม่ของเธอกำหนดให้ต้องเดินทางไปทำงานต่างประเทศ
แน่นอนว่าเธอไม่อยากไป แต่เธอตอบรับตำแหน่งนี้ไปแล้วก่อนที่อิซึคุจะมีอาการทรุดหนัก และหากถอนตัวตอนนี้ เธอก็เสี่ยงที่จะตกงาน