เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อูโน่” เอริพูดพลางวางไพ่ใบรองสุดท้ายลงบนกอง
“บ้าจริง! อิซึคุพวกเราต้องหยุดเธอให้ได้นะ! เธอจะชนะแล้ว!” เคซเซกิร้องตะโกน “ฉันลงไพ่บวกสองไปแล้ว! อิซึคุ ตาของนายแล้ว!” ตอนนี้เคย์สวมอุปกรณ์บังสายตาแบบพิเศษที่ทางรัฐบาลจัดหาให้ ซึ่งช่วยให้มั่นใจได้ว่าจะไม่มีใครกลายเป็นหิน ในขณะเดียวกันก็ยังยอมให้เธอมองเห็นได้ด้วย (แม้จะแทบมองไม่เห็นก็ตาม)
“ฉัน เอ่อ...ไม่มีใบวกสองน่ะ ขอโทษทีนะเคย์” อิซึคุยอมรับ พลางจั่วไพ่ขึ้นมาสองใบ
“ฉันชนะแล้ว” เอริพูดพลางวางไพ่ใบสุดท้ายของเธอลง
“ม่ายยยยยย!” เคซเซกิหรือเรียกสั้น ๆ ว่าเคย์ ทิ้งตัวล้มลงไปอย่างเล่นใหญ่เว่อร์วัง ก่อนจะลุกพรวดขึ้นมาทันทีอย่างร่าเริงมีชีวิตชีวาเหมือนเช่นเคย “โอเค เก่งมากเลยเอริ!”
“ขอบใจนะ สนุกดีจัง” เอริพูด มุมปากของเธอขยับยกขึ้นเพียงเล็กน้อยจนกลายเป็นสิ่งที่ไม่เชิงว่าเป็นรอยยิ้มสักเท่าไหร่
“เอาเถอะ แค่พวกเธอสองคนสนุกก็พอแล้ว” อิซึคุยิ้ม ตามตรงแล้วเขาก็รู้สึกสนุกเหมือนกัน
เกมส่วนใหญ่ที่พวกเขาพยายามเล่นด้วยกันมักจะติดปัญหาตรงที่ทั้งเอริและเคย์ไม่เคยเล่นเกมอะไรมาก่อนเลยในชีวิต ดังนั้นอิซึคุจึงเอาชนะพวกเธอได้อย่างง่ายดาย แต่ด้วยความสุ่มและความเรียบง่ายของอูโน่ พวกเขาจึงสามารถเล่นกันได้อย่างสูสีเกือบเท่าเทียม
“เอาอีก ๆ!” เคย์ร้องเชียร์ “อีกรอบหนึ่งนะ! คราวนี้ฉันรู้ตัวเลยว่าจะต้องชนะแน่!”