เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
เลโอกอดมิเชลไว้แน่น โลกพลันแตกสลายและมลายหายไปท่ามกลางอ้อมกอดนั้น
มิติแปรเปลี่ยนอีกครา ประกายไฟร้อนลุ่มลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แผ่ประกายแสงริบหรี่ออกมา เปลวเพลิงลุกไหม้ไปทั่วทุกหนแห่ง แสงอัคคีที่ไหววูบวาบส่องกระทบม่านหมอกเบื้องไกล ผ่านม่านหมอกไปนั้นมองเห็นเงาร่างเลือนรางกลุ่มใหญ่
รอบด้านอบอวลไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดอันคุ้นเคย เสียงคำรามแหบพร่าอันน่าสะพรึงกลัวของสัตว์มารดังแว่วมาจากในม่านหมอก ทหารมนุษย์บุกตะลุย เสียงศาสตราวุธปะทะกันดังระงมไม่ขาดสาย เสียงกู่ร้องเข่นฆ่าสะเทือนเลื่อนลั่นฟ้า
เห็นได้ชัดว่าที่นี่คือสมรภูมิแห่งหนึ่ง ทุกสิ่งล้วนสมจริงถึงเพียงนั้น
เลโอสำรวจสภาพตนเอง ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือดสด ดูน่าเวทนายิ่งนัก ข้างกายมีคนล้มระเนนระนาดอยู่กลุ่มหนึ่ง ซึ่งเขาไม่รู้จักเลยแม้แต่คนเดียว