กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
มิติสีเทาอันคุ้นเคย รอบด้านเต็มไปด้วยหมอกควัน
เลโอกลับมายังที่แห่งนี้อีกครั้ง
“เซคส์ ไสหัวออกมาหาข้า!”
เลโอกู่ร้องตะโกนก้องใส่ความว่างเปล่าในมิติ
ชั่วขณะถัดมา เงาร่างของเซคส์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
“เจ้าทำอะไรกับร่างกายของข้ากันแน่” เลโอมองมันด้วยความโกรธเกรี้ยว
“นึกไม่ถึงว่าจะถูกเจ้าจับได้เร็วเช่นนี้” เซคส์ตอบกลับอย่างเรียบเฉย “มีชีวิตอยู่กับคนรักของเจ้าในโลกในห้วงฝันต่อไปไม่ดีหรืออย่างไร ที่แห่งนั้นไม่มีผู้ใดมารบกวนพวกเจ้าได้เลยแท้ ๆ”
“ดีบ้าอะไรล่ะ! ต้องเชือดพวกเจ้าให้เหี้ยนเท่านั้น ข้าถึงจะอยู่ร่วมกับเธอได้อย่างสบายใจ”
“น่าเสียดายยิ่งนัก เจ้าทำไม่ได้หรอก”
“ทำได้หรือไม่ได้ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาตัดสิน เจ้าหมอนี่มีเป้าหมายอะไรกันแน่”