กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
คนทั้งสองต่างเงียบงัน จนกระทั่งถึงราตรีสงัด จึงได้ก้าวเดินเข้าไปในห้องด้วยกัน
อารมณ์อันสับสนในใจของเลโอมลายหายไปไม่น้อย หลงเหลือเพียงความลนลานและความตื่นเต้น
มิเชลกลับจูงมือเขาเดินเข้าไปในห้องอย่างเปิดเผยผ่าเผย
เลโอลอบสูดหายใจเข้าลึก ร่างกายแข็งทื่อล้มตัวลงนอนบนเตียง
มิเชลแนบชิดอยู่ข้างกายเขา ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาสีเงินคู่หนึ่งกำลังพินิจมองเขา
“จะไม่ทำหรือ”
“ทำ...”
เลโอลำบากใจที่จะอ้าปาก ลำคอแห้งผากอยู่บ้าง
“ช่างเถอะ”
เขาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงคราหนึ่ง