กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 163 ควบคุมไม่อยู่
ปากเจ้ากรรม ทำไมถึงไม่รู้จักยั้งไว้บ้างนะ!
หลินอันอันรีบโบกมือ “ฉัน…ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย แล้วก็พูดไปเรื่อย…”
ฉู่หมิงโจวเห็นเธอพูดกำกวม แต่สายตากลับจ้องหน้าอกเขาไม่ยอมละไปไหน ก็หัวเราะเบา ๆ แล้วจับมือเธอมากดลงบนตัวเขา
ฉู่หมิงโจวจับทางหญิงสาวตัวน้อยตรงหน้าได้หมดแล้ว รู้ว่าเธอชอบอะไร และแพ้ทางแบบไหนที่สุด
แพขนตาของหลินอันอันสั่นไหว ใต้ฝ่ามือคือกล้ามเนื้อแน่นกระชับ ในจมูกอบอวลด้วยกลิ่นหอมสะอาดน่าสูดดม พอเงยหน้าก็สบเข้ากับดวงตาเรียวยาวลึกล้ำของเขา ซึ่งยังมีแววหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย