กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 130 ออกจากโรงพยาบาล
ฉู่หมิงโจวขมวดคิ้วเข้มเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้ขัดขวางการตัดสินใจของเธอ
หลินจื่อหวยรู้ดีว่าตัวเองไม่มีโอกาสชนะ แต่ตอนนี้เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรให้มากความ
“ไปกันเถอะ”
“อืม”
อันที่จริงหลินอันอันเวียนหัวไปหมดแล้ว พูดไปไม่กี่ประโยคก็เหมือนใช้เรี่ยวแรงจนหมด...
“ผมแบกคุณเอง”
ฉู่หมิงโจวแบกเธอขึ้นหลัง ก่อนออกจากห้อง เขามองทังจิ้งเฉี่ยวกับอีก 2 คนอย่างลึกซึ้งปราดหนึ่ง
เป็นครั้งแรกที่ทังจิ้งเฉี่ยวสัมผัสได้ถึง...ความเป็นปฏิปักษ์อันคมกริบราวกับมีดจากตัวเขา
เขาแบกหลินอันอันเดินออกไปอย่างมั่นคง โดยมีหลินจื่อหวยกับย่าฉู่ผู้เป็นพี่น้องกับปู่ตามมาติด ๆ