เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 123 อยู่ร่วมกันอย่างอบอุ่น กั๋วจิ้วส่งของขวัญ
สามวันติดต่อกัน ซูถังล้วนอยู่เคียงข้างเย่ซุ่นซิน เกล้าผมเขียนคิ้ว ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าหยอกเย้าให้เบิกบาน ตรวจรักษาและปรุงสำรับให้นาง
เมื่อรู้ว่าขนมห้ารสที่ตนส่งกลับมาก่อนหน้านี้เย่ซุ่นซินกินหมดแล้ว ก็รีบถกแขนเสื้อเตรียมทำให้นางใหม่อีกครั้ง
เย่ซุ่นซินเห็นเช่นนี้ ก็ตามซูถังเข้าไปง่วนอยู่ในห้องครัว ฟืนที่ปากเตาเผาไหม้เสียงดังเปรี๊ยะ ๆ บนเตามีคนหนึ่งใส่ไส้ปั้นแป้ง อีกคนหนึ่งทอดพลิกด้าน กลิ่นหอมกรอบของขนมเปี๊ยะกลมเย้ายวนจนแม่นมทั้งสองคือจ้าวและซ่งที่เฝ้าอยู่หน้าประตูต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ
แม่นมซ่งจ้องมองภาพสองแม่ลูกอยู่ร่วมกันอย่างอบอุ่นในห้องครัว พลางขยี้ดวงตาที่เริ่มแสบผ่าว เปี่ยมไปด้วยความสะท้อนใจ
“หากตอนนั้นคุณหนูซูถังมิได้พลัดหลงไป ฮูหยินก็คงไม่ถูกคนแอบอ้างที่ทั้งอกตัญญูและดื้อดึงผู้นั้นทำร้ายจิตใจ ดูยามนี้สิ แม่ลูกแท้ ๆ อยู่ร่วมกันช่างน่าอิจฉาเพียงใด”
แม่นมจ้าวสูดกลิ่นหอมของขนมอบกรอบที่ลอยมาจากในห้องครัวเข้าเต็มปอด พยักหน้าเห็นพ้อง ทั้งยังไม่ลืมเอ่ยชม
“คุณหนูซูถังรู้ความ กตัญญู ซ้ำยังเอาใจใส่ วิชาแพทย์และอาหารการกินก็ชำนาญทุกแขนง หน้าตายังผุดผ่องหมดจดยิ่งนัก สมกับเป็นบุตรของฮูหยิน แม้จะตกระกำลำบากอยู่ภายนอกถึง 16 ปี ก็มิได้ด้อยไปกว่าสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงแม้แต่น้อย”
พูดพลางนางก็กลืนน้ำลายลงคอ เอ่ยอย่างตะกละเล็กน้อย “จืออิน เจ้าว่าคุณหนูซูถังจะแบ่งขนมเปี๊ยะให้ข้าสักกี่ชิ้น”