ตอนที่ 122 ห่วงใย นอนด้วยกัน

ตอนที่ 122 ห่วงใย นอนด้วยกัน

ซูถังนึกถึงจุดจบของคนไม่กี่คนนี้ในชาติก่อน หากไม่ถูกท่านแม่แล่เนื้อทั้งเป็น ก็คงถูกท่านแม่เผาทั้งเป็น แม้จะสะใจ ทว่าลึก ๆ แล้วนางย่อมไม่ปรารถนาให้ท่านแม่ต้องพลอยเดือดร้อนถูกผู้อื่นจับเป็นจุดอ่อน ในชาตินี้นางจึงตัดสินใจเลือกหนทางการจัดการที่ละมุนละม่อมกว่าเดิม

“รอจนทรมานพวกนางจนหนำใจแล้ว ท่านแม่ค่อยนำเรื่องนี้กราบทูลต่อฝ่าบาทเถิดเจ้าค่ะ พวกนางสมควรตาย ทว่าบั้นปลายไม่สมควรต้องมาตายด้วยน้ำมือของท่านแม่”

ด้วยเกรงว่าเย่ซุ่นซินจะไม่ยินยอม ซูถังจึงดึงฝ่ามือของนางมาแนบไว้ข้างแก้มตน แย้มยิ้มดั่งมวลบุปผา เอ่ยออดอ้อนเสริมว่า

“ท่านแม่ ก่อนหน้านี้ถังเอ๋อร์ก็หายแค้นไปแล้ว ครานี้พอกลับมาก็ได้รับการลงมือล่วงหน้าจากท่านแม่ ความคับแค้นใจในอกย่อมสลายไปจนแทบไม่เหลือแล้วเจ้าค่ะ ดังนั้นจึงขอให้ท่านแม่ปกป้องดูแลตนเองให้ดี วันข้างหน้าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับถังเอ๋อร์ได้อย่างไร้สิ่งกังวล”

ก่อนหน้านี้หายแค้นงั้นหรือ

คนอื่นอาจไม่เข้าใจความนัย ทว่าเย่ซุ่นซินย่อมกระจ่างแจ้งว่าลูกสาวกำลังกล่าวถึงชาติก่อน ดูท่าแล้วในชาติก่อนนางคงทำให้คนไม่กี่คนนี้ตายอย่างอเนจอนาถไร้เกียรติเป็นแน่ ทั้งยังทำให้พวกมันต้องทนทุกข์ทรมานไม่น้อย