ตอนที่ 47 เจ้าอาวาสฮุ่ยหมิง

ตอนที่ 47 เจ้าอาวาสฮุ่ยหมิง

การยอมรับผิดของลูกชายนั้นจริงใจ ทั้งยังถูกบีบคั้นจากสถานการณ์ เรื่องนี้เย่ซุ่นซินรู้กระจ่างแก่ใจ

ทว่าอย่างไรก็เลี้ยงดูมานานนับสิบกว่าปี ความผิดพอยกโทษให้ได้ นางไม่อาจเกาะติดไม่ยอมปล่อย หากทำร้ายความผูกพันแม่ลูก จะกลับกลายเป็นซ่งเซียงอี๋ที่ได้ประโยชน์ไป

ทอดถอนใจคำหนึ่ง เย่ซุ่นซินเอ่ยอย่างยังขวัญผวา:

“เรื่องราวในครั้งนั้นอันตรายถึงเพียงนั้น เจ้ากับซูอินไม่ควรปิดบังข้าเลย พูดไปแล้วยังคงเป็นจวนโหวของพวกเราที่ติดค้างบุญคุณฮูหยินซ่งอยู่ส่วนหนึ่ง”

“เป็นความผิดของลูกชายขอรับ” กู้ซูหยางเงยหน้าขึ้น สีหน้าจริงใจถึงที่สุด “ลูกชายรับรองว่าจะไม่มีวันหน้าอีกแล้ว”

“ลุกขึ้นเถิด” เย่ซุ่นซินประคองลูกชายขึ้นมา

เรื่องนี้ระหว่างแม่ลูกจึงถือว่าผ่านพ้นไป

ในใจค่อยยังชั่วขึ้น สีหน้าของเย่ซุ่นซินคลายความเย็นชาลงสามส่วน นึกถึงเรื่องสำนักศึกษาหลวงที่กู้ซูหยางเอ่ยถึงเมื่อครู่ จึงกำชับอย่างไม่วางใจ: