ตอนที่ 46 ขอรับโทษ

ตอนที่ 46 ขอรับโทษ

ฉินจือรั่วย่างกรายเยื้องย่างอย่างแช่มช้อยเข้ามาในห้องหนังสือ ช้อนสายตาขึ้นก็แลเห็นสามีผู้สง่าผ่าเผยสวมชุดสีน้ำเงินแขนแคบนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะเขียนหนังสือ

ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเม้มแน่นเข้าหากันอย่างยากจะสังเกตเห็น

รูปลักษณ์ภายนอกของกู้ซูหยางนี้นับว่างดงามมิมีผิดเพี้ยน นางเป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดา ยามนั้นจึงหลงใหลในรูปโฉมของเขา ประกอบกับได้ล่วงรู้ว่าเขามีความประพฤติสูงส่ง ลานหลังมีความบริสุทธิ์ เมื่อแม่สามีมาสู่ขอถึงเรือน นอกจากความประหลาดใจระคนยินดีแล้วนางก็มิได้ปฏิเสธ ตบปากรับคำแต่งงานครั้งนี้โดยพลัน

ก่อนที่จะกลับเมืองหลวงครานี้ นางพึงพอใจในตัวกู้ซูหยางผู้เป็นสามีคนนี้มาโดยตลอด

ทว่ายามนี้ ฉินจือรั่วหลุบสายตาลง สีหน้าเผยความลังเลใจ นางเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้ว

เหตุใดคนเราจึงกลับกลายเป็นผู้ที่ไม่รู้จักแยกแยะใกล้ชิดห่างเหิน ไร้ซึ่งเหตุผลจนยากจะเข้าใจได้กะทันหันเช่นนี้ จนทำให้นางมองดูเขาแล้วรู้สึกแปลกหน้าไปถนัดตา

หรือว่าเป็นแม่สามีกับนาง ที่มิเคยมองเห็นโฉมหน้าแท้จริงของเขาแต่แรกกันแน่?