กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 48 ความอัปยศที่สำนักศึกษาหลวง
เรื่องนี้กู้ซูอินได้รับข่าวที่ซ่งเซียงอี๋ให้คนส่งมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้า “นั่นสิเจ้าคะ ท่านน้าซ่งไม่ไปแล้วจะอุดอู้อยู่แต่ในจวนทำไมกัน นางไม่ได้กลับมาตั้งหลายปี ถือโอกาสนี้ชมดูเมืองหลวงย่อมเป็นเรื่องดี”
นางเอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง
กู้ซูหยางกระตุกริมฝีปาก “เจ้าก็... เห็นพ้องด้วยหรือ”
“เหตุใดจะไม่เห็นพ้องเล่าเจ้าคะ”
เพื่อแสดงท่าทีของตน กู้ซูอินถึงกับเอ่ยขึ้นอย่างกระตือรือร้นว่า
“ข้ายังจะพาท่านน้าซ่งไปเยี่ยมชมหอพักใหม่อีกด้วย ได้ยินว่าหอพักของสำนักศึกษาหลวงบรรยากาศเงียบสงบ นักศึกษาทุกคนยังจะได้รับเสื่อน้ำแข็งที่แคว้นข้างเคียงถวายแด่ฝ่าบาทซึ่งหาซื้อไม่ได้ตามท้องตลาด หากมีสิ่งนี้ แม้ในฤดูร้อนจะไม่มีน้ำแข็ง ตอนกลางคืนก็ยังนอนหลับได้อย่างสบายใจ”
“แต่ว่า หากท่านน้าซ่งออกไป ถ้อยคำระคายหูเหล่านั้นยากจะรับประกันได้ว่าจะไม่เข้าหูนาง” กู้ซูหยางลังเล
“พี่ชายวางใจเถิด มีท่านพ่ออยู่ทั้งคน เรื่องนี้ยังไม่ถึงคราวให้พวกเราต้องกังวล อีกประการนิสัยของท่านน้าซ่งเปิดเผยกว้างขวาง มิใช่คุณหนูในห้องหอจำพวกที่ทนรับคำนินทาว่าร้ายของคนในใต้หล้าไม่ได้แล้วหันไปผูกคอตายเสียหน่อย คำพูดพวกนั้นนางไม่เก็บเอามาใส่ใจหรอกเจ้าค่ะ”
“อีกทั้งฐานะของท่านน้าซ่งในยามนี้ก็มิได้ต่ำต้อย หากคนพวกนั้นตาบอดไร้แววขึ้นมาจริง ๆ ก็คงต้องประเมินน้ำหนักตนเองดูเสียก่อน”