ตอนที่ 42 ชดใช้หนี้

ตอนที่ 42 ชดใช้หนี้

กู้จวินเหยาสาดสายตาเย็นชาไปรอบด้าน สายตาหยุดลงที่เย่ซุ่นซินเป็นคนสุดท้าย

เมื่อสบเข้ากับแววตาที่มองสบมาอย่างสงบของนาง ความเย็นชาในดวงตาก็สลายไปเล็กน้อย เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ซุ่นซิน ยามเจ้ามาได้นำเงินติดตัวมาหรือไม่ จวนโหวเราให้ท่านนายท่านซ่งยืมตำลึงเงินสัก 30,000 ช่วยเขารักษาคฤหาสน์ภูเขาไว้ก่อนชั่วคราว”

ซ่งคังมโนจิตไหวระริก เมื่อครู่ตอนกู้จวินเหยามาถึงคฤหาสน์ภูเขาเขาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องช่วยตนชำระหนี้ที่ติดค้างหอหมื่นเงินแน่ เพียงแต่จำนวนเงินมากเกินไป ตนไม่อาจเอ่ยปากนี้ได้ ต้องให้กู้จวินเหยาทนดูไม่ได้แล้วเป็นฝ่ายยื่นมือเข้าช่วยเองถึงจะได้ บัดนี้เรื่องราวเริ่มเห็นเค้าลาง เขาจึงตื่นเต้นยิ่งกว่าผู้ใด

เขาโน้มกายประสานมือคารวะไปทางเย่ซุ่นซิน เอ่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมความจริงใจ “ตัวแซ่ซ่งมีเรื่องลำบาก หากฮูหยินเย่ยังพอมีกำลังเหลือ ก็ขอได้โปรดสงเคราะห์ข้าสักครา ตัวแซ่ซ่งจะชำระเงินที่ติดค้างจวนโหวคืนให้ครบทั้งหมดภายในสามเดือนอย่างแน่นอน”

วาจากล่าวเช่นนี้ แต่ถึงเวลาจะคืนหรือไม่คืน ยังมิใช่ขึ้นอยู่กับคำพูดเขาหรอกหรือ

จะลากเรื่องนี้ให้พังไปเสีย ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

เมื่อมีฟางช่วยชีวิต สติสัมปชัญญะของซ่งเซียงเหลียนจึงฝืนคืนกลับมาบ้าง นางทำตามอย่างโดยโน้มเอวลงขอร้อง

สองสามีภรรยามีท่าทางต่ำต้อยแลซมซาน แผ่นหลังที่โก่งโค้งลงไปอย่างลึกซึ้งนั้น ทั้งเป็นการอ้อนวอน และเป็นการบีบคั้นไปพร้อมกัน