ตอนที่ 24 เทศกาลรำลึกพระคุณเมืองหลิน

ตอนที่ 24 เทศกาลรำลึกพระคุณเมืองหลิน

การกลับเมืองหลวงครานี้ มิเพียงกู้จวินเหยาผู้เดียว แม้แต่องค์หญิงผิงชางก็ต้องเสด็จกลับเช่นกัน

การเจรจาระหว่างองค์รัชทายาทกับทุ่งหญ้ายังต้องยืดเยื้ออีกนาน ส่วนนางจากเมืองหลวงมานานหลายปี จิตใจคะนึงหาบ้านเกิดอย่างยิ่ง ย่อมมิอาจรั้งอยู่นานได้

ดังนั้นในวันออกเดินทาง ขบวนอันเกรียงไกรยิ่งใหญ่ภายใต้การนำของกู้จวินเหยา จึงมุ่งหน้าตรงไปยังเมืองหลวง

สิบวันให้หลัง ขบวนได้หยุดพักที่เมืองหลินซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงอีกครึ่งหนึ่งของเส้นทาง

เมืองหลินเป็นหัวเมืองที่รุ่งเรืองเฟื่องฟูที่สุดตามเส้นทางกลับสู่เมืองหลวง พ่อค้าแม่ขายสัญจรไปมาไม่ขาดสาย การค้าขายเจริญก้าวหน้าอย่างยิ่ง

ภาษีอากรที่ส่งมอบให้ราชสำนักในแต่ละปีล้วนติดหนึ่งในห้าอันดับแรก

หลายวันมานี้ขบวนแทบมิได้หยุดพักในสถานที่พักแรมเป็นกิจจะลักษณะ ร่างกายขององค์หญิงผิงชางทนรับไม่ไหว ประกอบกับผู้คนเหนื่อยล้าม้าอ่อนแรง กู้จวินเหยาโบกมือใหญ่ นำขบวนเข้าสู่เมืองหลินอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เสียงกองทัพเกราะศึกดังแว่วมา เหล่าทหารแถวหน้าชูธวัชหกผืนที่โบกสะบัดล้อสายลม ตัวอักษร “กู้” ตัวมหึมาถูกช่างปักหญิงฝีมือเยี่ยมที่สุดเย็บปักไว้ตรงกึ่งกลางผืนธง ราษฎรที่มุงดูจำได้ว่านี่คือขบวนไพร่พลใต้สังกัดของกู้จวินเหยา จึงพากันซุบซิบกระซิบกระซาบ

“เป็นทหารของแม่ทัพใหญ่กู้ เขาพาองค์หญิงผิงชางมายังเมืองหลินแล้ว”