กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 23 ชอบสตรีใจเด็ดเช่นนี้แหละ
ภายในห้อง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคย ซ่งเซียงอี๋ที่คอยสังเกตความเคลื่อนไหวภายนอกอยู่ตลอดเวลาก็รีบจรดพู่กัน นั่งคัดลอกบทคัมภีร์ขอพรบนเก้าอี้หวายต่อไปอย่างเร่งร้อน
ครั้นกู้จวินเหยาใช้มือใหญ่ผลักเปิดประตูห้องเข้ามา ซ่งเซียงอี๋ก็ทำทีเป็นตกใจ ช้อนเปลือกตาขึ้นมอง
ครั้นแลเห็นผู้มาเยือน ใบหน้าอันบอบบางอ่อนหวานที่ยังคงซีดเซียวแลดูอมโรคก็ผุดรอยยิ้มบาง ดุจดอกบัวแรกแย้มเหนือน้ำ ชวนให้ผู้คนเวทนาสงสารและทะนุถนอมยิ่งนัก
ทว่ามือกลับแสร้งกลบเกลื่อนด้วยการนำบทกวีโบราณที่เขียนเตรียมไว้ล่วงหน้ามาปิดทับบทคัมภีร์ขอพร ทั้งยังก้าวขึ้นหน้าไปก่อนก้าวหนึ่งเพื่อตัดโอกาสไม่ให้กู้จวินเหยาแอบมอง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน:
“ท่านโหวรีบร้อนมาถึงเพียงนี้ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ”
สายตาคมกริบของกู้จวินเหยาเหลือบมองไปด้านหลังของซ่งเซียงอี๋แวบหนึ่ง ก่อนจะวกกลับมาจับจ้องที่ใบหน้างามพิสุทธิ์ไร้พิษภัยของนาง แล้วซักถาม: “เมื่อครู่เจ้ากำลังเขียนสิ่งใดอยู่”
ซ่งเซียงอี๋ขมวดคิ้วเรียวงาม “ท่านโหวท่านยังมิได้ตอบคำถามของข้าเลยนะเจ้าคะ”
“เจ้าเดาได้มิผิดหรอก เกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ” กู้จวินเหยาเอ่ยเช่นนี้ ทว่าในจังหวะที่ซ่งเซียงอี๋ตกใจกำลังจะอ้าปากถาม เขากลับเอี้ยวตัวเบี่ยงผ่านร่างนาง แล้วดึงบทคัมภีร์ขอพรที่นางซ่อนไว้ด้านหลังออกมา