ตอนที่ 7 ออกจากจวนทั้งที่มีบาดแผล

ตอนที่ 7 ออกจากจวนทั้งที่มีบาดแผล

เย่ซุ่นซินสั่งให้คนของเรือนจันทร์กระจ่างแยกย้ายไป แม่นมหลี่ก็พลันหายตัวไปอีก ทางด้านกู้ซูอินจึงไร้เรี่ยวแรงจะคิดอ่านเรื่องหนีออกจากเมืองหลวงโดยสิ้นเชิง

กู้ซูหยางในฐานะซื่อจื่อผู้มีตำแหน่งมั่นคง และเป็นหย่งอันโหวในภายภาคหน้า แม้เรือกสวนไร่นาและร้านรวงในนามตนจะมีไม่มาก ทว่าเงินทองกลับไม่เคยขาดแคลน

ในมือยังมีคนที่พอจะเรียกใช้สอยได้อยู่ไม่น้อย

พอกลับถึงเรือนชิงเฮ่อ จึงสั่งให้จี๋เสียงเด็กรับใช้ชายข้างกายไปตระเตรียมรถม้าและสัมภาระเดินทางอย่างลับ ๆ ทันที

ส่วนเรื่องคนร่วมเดินทางนั้น ไม่อาจแตะต้ององครักษ์ของจวนโหวได้ องครักษ์ในไร่นาแม้ฝีมือจะไม่เทียบเท่าพวกที่เลี้ยงไว้ในจวน ทว่าก็ยังแข็งแกร่งกว่าบุรุษทั่วไป

ถึงเวลานั้น เขาและน้องสาวพาองครักษ์ติดตามอยู่ห่าง ๆ ด้านหลังขบวนของราชทูตพิเศษ ย่อมเชื่อว่าคงไม่มีโจรผู้ร้ายตาบอดที่ไหนกล้าลงมือกับพวกเขา