กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 344 เวอร์ชัน
พอได้ยินจางเหวินซูพูดแบบนี้ สองพี่น้องเว่ยเฉินกับเว่ยจวินก็รู้สึกอบอุ่นในใจ แม้พวกเขาจะเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายอาจแค่พูดปลอบใจก็ตาม
แต่ในยุคสิ้นโลกแบบนี้ แค่มีใครสักคนยอมตั้งใจปลอบโยนพวกเขาอย่างจริงใจ ก็ทำให้รู้สึกดีมากแล้ว
หลังจากทุกคนกินข้าวเสร็จ ก็นั่งพักผ่อนกัน
ระหว่างพูดคุยกัน สองพี่น้องก็ได้รู้ชื่อของทุกคน พวกเขามองคนเหล่านั้นด้วยแววตาที่แฝงความอิจฉาอยู่บ้าง
“ในเมืองเล็ก ๆ ยังมีผู้รอดชีวิตคนอื่นอีกไหม?”
จางเหวินซูขยับออกห่างจากเด็กเล็ก ๆ และบรรดาคุณครูผู้หญิงเล็กน้อย ก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบช้า ๆ
เว่ยเฉินตอบว่า “น่าจะ...มีนะครับ”
น้ำเสียงของเขาไม่ได้ฟังดูมั่นใจเท่าไรนัก