กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 3 ผมมีคนบ้านเดียวกัน
เมื่อลู่เฉินเฉินเดินคอตกโซซัดโซเซกลับออกมาจากพุ่มหญ้ารก ดวงอาทิตย์ก็คล้อยต่ำลงอีกเล็กน้อยแล้ว
เขาเปลือยท่อนบน สีหน้าเหม่อลอยเล็กน้อย ลากรองเท้าข้างเดียวที่เหลืออยู่เดินตรงไปหาจางเหวินซู จากนั้นก็นั่งแหมะลงข้างๆ เขา แล้วก็นอนแผ่ลงไปเลย ไม่พูดไม่จา หมดอาลัยตายอยาก
“ไล่ไม่ทันเหรอ”
“อืม”
“เรื่องปกติ”
“เฮ้อ……”
ทั้งลงน้ำ ทั้งวิ่งไล่กระต่าย วุ่นวายอยู่หลายตลบจนเขาหมดเรี่ยวแรง แค่จะพูดยังรู้สึกเปลืองแรง ทว่าท้องเจ้ากรรมดันมาร้องไม่ถูกเวลา เสียง “โครกคราก” ดังขึ้นหลายที สั้นบ้างยาวบ้าง
จางเหวินซูพูดว่า “นายพักสักสองสามนาทีก่อน ฉันเก็บของแป๊บ เดี๋ยวพาไปหาอะไรกิน”