เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 2 ตกปลา
จางเหวินซูรวบหญ้าป่ามากองหนึ่ง ก่อนจะตะโกนเรียกอยู่หลายครั้ง แต่บริเวณรอบข้างก็ยังคงเงียบสงบเหมือนเช่นทุกวัน
ภาพแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับเขาอีกแล้ว ทุกวันนี้การตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนลงมือทำอะไรสักอย่าง แทบไม่ต่างจากการทำตามขั้นตอนให้ครบ ๆ ไปเท่านั้น เพราะหลายวันที่ผ่านมาล้วนปลอดภัยไร้เหตุร้าย จนเขาค่อย ๆ ชินกับความสงบสุขแบบนี้ไปแล้ว
“ขอให้โชคดี คืนนี้ได้กินปลาแน่...”
เขาผูกเชือกเส้นเล็กเข้ากับคันเบ็ดไม้ไผ่ จากนั้นหยิบไม้ไผ่เหลาแหลมชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วผูกเข้ากับปลายเชือกอีกด้าน ก่อนจะหยิบกล่องเก่า ๆ ที่ชำรุดจากในถังขึ้นมา คุ้ยหาไส้เดือนข้างใน แล้วนำมาเกี่ยวเข้ากับไม้ไผ่แหลมนั้น
เขาสะบัดคันเบ็ด เหวี่ยงเชือกเส้นเล็กลงไปในน้ำ
เมื่อก่อนเขาไม่เคยมีงานอดิเรกเป็นการตกปลา ทั้งยังไม่ใช่คนที่ตกปลาเก่งด้วย แต่ตอนนี้กลับชอบมันไม่น้อย หลังมหาวิบัติเกิดขึ้น เขาไม่ได้พบเจอมนุษย์ด้วยกันมานานมากแล้ว จนบางครั้งก็อดเหม่อลอยไม่ได้ พลางสงสัยว่าโลกใบนี้เหลือเขาอยู่เพียงคนเดียวหรือเปล่า
สำหรับคนจำนวนมาก การขาดแคลนสิ่งของเครื่องใช้ยังเป็นเรื่องที่พอปรับตัวได้