กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 10 ช่วยชีวิตแก
เธอดึงเม่ยเป่ามากอดขยี้ไว้ในอ้อมแขน พยายามสงบหัวใจดวงน้อยที่ถูกความเหลื่อมล้ำทางเทคโนโลยีทำเอาสะเทือน
จั่วเฉินชะโงกเข้าไปใกล้เสิ่นอวี้ ถามด้วยเสียงแหบแห้งเล็กน้อย “เป็นไงบ้าง มีคนปล่อยนมไหม”
เสิ่นอวี้ส่ายหน้า “ไม่มี”
“เฮ่อ” จั่วเฉินถอนหายใจเบา ๆ “ศูนย์แลกเปลี่ยนรอบนี้คงเหมือนฤดูกาลก่อน ตั้งไว้เป็นไม้ประดับล้วน ๆ ผู้เล่นแต่ละคนซ่อนเสบียงกันแน่นหนา เจอผู้เล่นคนอื่นเป็นต้องอยากถอดกางเกงในเขาออกมาด้วยซ้ำ ใครจะไปแลกเสบียงกับคนอื่น”
“อะไรนะ!” สุยชีรู้สึกเสียดายสุดใจ “พวกนายมีระบบแลกเปลี่ยนที่หมุนเวียนเร็วขนาดนี้ แต่กลับเอามาตั้งเป็นไม้ประดับ ช่างสิ้นเปลืองของดีจริง ๆ”
จั่วเฉินส่งเสียงฮึมฮึมสองที “ยังจำสโลแกนของผู้เล่นฤดูกาลก่อนได้ไหม”
เสิ่นอวี้กับเม่ยเป่าพร้อมใจกันพูด “หัวจะแตก เลือดจะไหล เสบียงขาดไม่ได้”