บทที่ 129 ลงทัณฑ์

บทที่ 129 ลงทัณฑ์

หลีซวงก้าวเดินไปเบื้องหน้า ทำความเคารพหลินชิงหลิงอย่างนอบน้อม

หลินชิงหลิงอดไม่ได้ที่จะชะงักไป

มุมปากของหลีซวงผุดรอยยิ้มละมุน “อาจารย์รับการเคารพจากศิษย์ ย่อมเป็นเรื่องสมควรแล้ว”

หลินชิงหลิงอึ้งไปเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งถึงกับรู้สึกซาบซึ้งใจตื้นตัน กระทั่งขอบตายังเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา

ความหมายของหลีซวงนั้นชัดเจนมากแล้ว

นางยอมรับหลินชิงหลิงผู้นี้เป็นอาจารย์!

สีหน้าของเจินเหรินหลิงซวีแปรเปลี่ยนไป เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ย “เสี่ยวซวง ยอดเขาไร้อารมณ์มีลั่วหมิงเยว่อยู่ มีหลิ่วจวินเฉิงอยู่ เมื่อใดเจ้าถึงจะได้ลืมตาอ้าปาก? เจ้าก็ควรจะคิดเผื่อตัวเองบ้าง!”

ในดวงตาของลั่วหมิงเยว่และหลิ่วจวินเฉิงต่างก็ปรากฏแววโทสะวูบผ่าน ขณะที่พวกเขากำลังจะเอ่ยสิ่งใด