0142

⬢⬢⬢

ตอนที่ 142 บอกเล่าปณิธานสู้พรรณนาความเศร้าไม่ได้ เจียงเหมียน มึงจบเห่แน่!

ต้องยอมรับเลยว่า คนที่สามารถเข้าชมรมวรรณกรรมได้นั้น พื้นฐานทางวัฒนธรรมย่อมไม่ใช่อะไรที่นักศึกษาทั่วไปจะเทียบเคียงได้เลย

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีสั้น ๆ ก็มีบทกวีสองบทที่ทำให้เซี่ยฝานหมินรู้สึกตื่นตาตื่นใจแล้ว!

"ก็นั่นน่ะสิ มีแต่วัยหนุ่มสาวเท่านั้นแหละถึงจะมีจิตวิญญาณอันฮึกเหิมเปี่ยมชีวิตชีวาแบบนี้..."

เซี่ยฝานหมินเอ่ยรำพึงเสียงเบา เมื่อมองดูเหล่าคนหนุ่มสาวบนเวที ในแววตาของเขาก็มีภาพความทรงจำเก่าก่อนผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย

เมื่อครั้งอดีต เมื่อครั้งอดีตอันยาวนาน

ยามเยาว์วัยมีใครบ้างไม่ฮึกเหิมทะเยอทะยาน?

น่าเสียดายที่ตอนนี้ตัวเองแก่ชราเสียแล้ว...

"สุดท้ายอนาคตก็ต้องเป็นของคนหนุ่มสาว สมาคมวรรณกรรมของคนรุ่นเราก็ถึงเวลาต้องเปลี่ยนได้แล้ว"