0141

⬢⬢⬢

ตอนที่ 141 ใครกันตอนหนุ่ม ๆ ที่ไม่เคยเป็นเจ้าสำราญเสียเลย!

“แปลกจริง ทำไมยังไม่ถึงตาฉันอีก?”

ในห้องพัก หวังหู่วางกีตาร์ที่เช็ดจนเป็นเงาวับลง มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสงสัย

เพื่อให้การซ้อมใหญ่เป็นไปอย่างราบรื่น เขาจึงใส่หูฟังจมดิ่งอยู่กับโลกส่วนตัว ฝึกซ้อมอยู่ในห้องพักตลอด ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นบนเวทีเมื่อครู่เลย

กีตาร์เช็ดมาสี่ห้ารอบแล้ว ทำไมยังไม่มีใครมาแจ้งอีก!

รอจนดอกไม้ใกล้จะเหี่ยวแล้ว ทำไมพี่หลินยังไม่เรียกชื่อตัวเองสักที...

“ปัง!”

เมื่อประตูห้องพักถูกผลักเปิดออกอย่างแรง หวังหู่หันตัวกลับด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น:

“ถึงตาฉันแล้วใช่ไหม!”