เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267 วาสนาในแดนลี้ลับ (3)
หวงหลิงเยว่รู้สึกได้ว่าราวกับเจดีย์หินสีเทาดำตรงหน้าเป็นของมีเจ้าของ!!!
ทันใดนั้นนางก็นึกถึงความรู้สึกชั่ววูบที่เกิดขึ้นตอนทางเข้าแดนลี้ลับเปิดออก ตอนนั้นนางรู้สึกว่าที่นี่ต้องมีสิ่งผิดปกติ หรือแท้จริงแล้วที่นี่ไม่ใช่แดนลี้ลับ แต่เป็นสุสานหรือคลังสมบัติอะไรสักอย่าง...
เมื่อนึกถึงตรงนี้ นางก็คิดในใจว่า ในเมื่อมาแล้วก็ช่างเถิด ที่นี่จะเป็นอะไรก็ไม่สำคัญ สำหรับข้าในตอนนี้ แดนลี้ลับก็ดี สุสานก็ดี ล้วนไม่ต่างกันมากนัก
หวงหลิงเยว่รวบรวมข้อสงสัยเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้เข้าด้วยกัน จนได้ข้อสรุปว่าที่นี่คือกับดัก!!!
หากสิ่งที่ข้าคิดไม่ผิด วาสนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดที่นี่คงอยู่ใจกลางแดนลี้ลับ ผู้คนในโลกนี้ล้วนปรารถนาจะได้วาสนาและโชควาสนาอันยิ่งใหญ่ ที่นั่นจึงเป็นสถานที่อันตรายอย่างแท้จริง
ส่วนเขตใจกลางน่ะหรือ ต้องขออภัยด้วย คนอื่นจะไปก็เรื่องของพวกเขา ข้าไม่ไปแน่นอน หวงหลิงเยว่ตัดสินใจแล้ว นางเผยรอยยิ้ม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
...เมื่อผู้คนรอบข้างโจมตีเจดีย์อย่างไม่หยุดหย่อน ในที่สุดม่านพลังนั้นก็รับไม่ไหวและแตกสลายลง
เวลานี้ เบื้องหน้าประตูชั้นล่างสุดของเจดีย์หินปรากฏทางเข้ากลุ่มแสงขึ้นมา ทันใดนั้นปราณวิญญาณเข้มข้นและกลิ่นหอมของโอสถก็ลอยออกมาจากช่องแสง