เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 266 วาสนาในแดนลี้ลับ (2)
“พี่สาวหลิงเยว่…”
เสียงเรียกนี้ดังขึ้นจากท่ามกลางฝูงชน เจือด้วยอารมณ์อ่อนแอน่าสงสาร เมื่อหวงหลิงเยว่ได้ยินเสียงเรียกนี้ นางสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้น ความหวาดกลัว และความไร้ที่พึ่งที่แฝงอยู่ในเสียง
หวงหลิงเยว่หันขวับไป มองตามทิศทางของเสียง
นางเห็นร่างเล็กผอมบางร่างหนึ่งอยู่ท่ามกลางคนสิบกว่าคน ดวงตาแดงก่ำขณะมองมาทางนาง
เพียงสบตากันแวบเดียว หวงหลิงเยว่ก็จำได้แล้วว่าคนที่ร้องเรียกนางเป็นใคร
นี่ไม่ใช่เถียนเถิง นังหนูคนนั้น แล้วจะเป็นใครได้อีก?
…แต่ทันใดนั้นร่างของแม่หนูน้อยก็ถูกคนขวางไว้ เถียนเถิงไม่ได้ส่งเสียงอีก ดูเหมือนถูกข่มขู่จนไม่กล้าเอ่ยปาก
ชั่วขณะนั้น คนสิบกว่าคนกลุ่มนี้ต่างหันมามองสตรีผู้นั้นอีกครั้ง แล้วจึงพินิจดูอย่างละเอียด ก่อนหน้านี้พวกเขาเพียงเหลือบมองผ่าน ๆ
นอกจากเห็นว่าสตรีตรงหน้าหน้าตาน่าเกลียดแล้ว พวกเขาก็เห็นว่านางเป็นเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นทองคำเท่านั้น จึงพากันวางใจ ไม่ใส่ใจ และเผยรอยยิ้มเฉยเมยออกมาอย่างไม่ปิดบัง