เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 268 วาสนาในแดนลี้ลับ (4)
“พอแล้ว” ผู้ฝึกตนขอบเขตนิพพานที่จับเถียนเถิงไว้กล่าวขึ้นอีกครั้ง “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงความเป็นความตายของหญิงคนนี้”
“ถ้าเช่นนั้นก็ทำลายตบะของตัวเองเสีย แล้วคุกเข่าขอโทษพวกเรา หากข้าอารมณ์ดีขึ้นมา บางทีอาจยอมปล่อยพวกเจ้าสองคนไป” พูดจบเขาก็หัวเราะอย่างเริงร่า คิดว่าตนชนะอย่างแน่นอนแล้ว
เมื่อครู่เขาสัมผัสถึงกลิ่นอายแห่งความตายได้อย่างลึกล้ำ ราวกับเงามืดก้อนหนึ่งปกคลุมเขาไว้ ความรู้สึกคล้ายความตายนั้น เวลานี้กลับดูเหมือนสลายหายไปแล้ว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววร้อนใจวาบผ่านดวงตาหวงหลิงเยว่ แต่ไม่นานนางก็กลับมาสงบ เพราะตอนต่อสู้กับคนตระกูลไฮ่ นางได้วางมณีค่ายกลที่เตรียมค่ายกลไว้แล้วลงบนตัวเถียนเถิง!!!
ตอนนั้นนางทำไปเพียงเพื่อปกป้องแม่หนูน้อย หากมีใครเข้ามาใกล้ นางก็จะเปิดใช้งานค่ายกลทันทีเพื่อช่วยเถียนเถิง ไม่ให้บาดเจ็บหรือถูกจับไป
เวลานี้หวงหลิงเยว่สัมผัสได้ผ่านรอยประทับที่ทิ้งไว้บนมณีค่ายกลว่ามณีลูกนั้นยังอยู่บนตัวเถียนเถิง นางจึงวางใจลงทันที
แต่หวงหลิงเยว่ไม่ได้แสดงสีหน้าสงบนิ่ง กลับเผยความโกรธแค้น แววสังหารพลุ่งพล่านในดวงตา ทว่าก็แสดงสีหน้าจนปัญญาออกมา
นางจ้องคนทั้งสิบสองที่อยู่ตรงข้าม แล้วเอ่ยช้า ๆ ว่า “ปล่อยนางไป ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า”