เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 สำนักเสวียนเซียงยอมสวามิภักดิ์
“โลกกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ กลับไม่มีที่ให้พวกเราอยู่เลย ตอนนี้คงทำได้เพียงก้าวไปทีละก้าว”
เมื่อหรูอวิ๋นพูดเช่นนี้ ศิษย์หญิงจำนวนมากรวมถึงซู่เจวียนต่างมีสีหน้าหม่นหมอง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
เมื่อเห็นดังนั้น หงเสียจึงกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อยู่ที่นี่เถิด ตอนนี้พวกท่านไม่มีที่ให้ไป ที่นี่ปลอดภัยกว่าข้างนอกอยู่บ้าง”
“แม่นางหง ท่านว่าอะไรนะ ให้พวกเราอยู่ที่นี่หรือ เป็นความจริงหรือ?”
“เรื่องนี้จะไม่ทำให้พวกเราประหลาดใจได้อย่างไร?”
เจ้าสำนักหรูอวิ๋นเอ่ยขึ้นด้วยความยินดี นางไม่คิดเลยว่าในยามนี้ยังจะมีคนเต็มใจช่วยเหลือพวกนาง หรูอวิ๋นครุ่นคิดว่า หงเสียจะรับพวกนางไว้มากมายเช่นนี้ แล้วต้องการให้พวกนางทำสิ่งใดกัน?
“ตอนนี้พวกท่านพักอยู่ที่นี่ไปก่อน ข้ามียาศักดิ์สิทธิ์รักษาบาดแผลให้ทุกคนใช้ เห็นพวกท่านหลายคนบาดเจ็บ จำเป็นต้องพักฟื้น พูดตามตรง พวกท่านหนีออกมาได้ก็เพราะมีคนไม่อยากจับตัวหรือฆ่าพวกท่านเร็วเกินไป แผนการที่พวกเขาวางมาหลายปีจะจบลงง่าย ๆ เช่นนั้นก็คงไม่น่าสนุก อีกอย่าง พวกท่านก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือพวกเขาอยู่ดี หากยังอยู่ข้างนอกตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าสำนักคงไม่อยากให้ศิษย์คนอื่นต้องตายหรือถูกจับตัวไปอีกใช่หรือไม่?”