เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60 โอสถเหลวหยกวิญญาณ
เก่อหงไปนำเหล้าชั้นดีหลายไหที่เก็บไว้ในส่วนลึกของป่าไผ่ โดยไม่รู้ว่าเก็บมานานกี่ปีแล้ว “มา ๆ ตาแก่ เชิญนั่ง ลองชิมเหล้าหลายไหของข้าดู ข้าเก็บไว้นานแต่ไม่ยอมดื่ม วันนี้พี่น้องอย่างพวกเรานั่งดื่มด้วยกัน ผ่านมากี่ปีแล้วก็ไม่รู้ ข้าจำไม่ได้แล้ว นานเหลือเกิน” เก่อหงยิ้มอย่างเบิกบาน
สวี่หยางจมอยู่ในความทรงจำแล้วกล่าวว่า “ใช่แล้ว ข้ายังจำได้ว่าครั้งหนึ่งพวกเราสองคนเคยร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน และยังมีครั้งหนึ่งที่พวกเราเกือบตายเพราะสมบัติล้ำค่าฟ้าดินต้นหนึ่ง หากตอนนั้นไม่มีคนมากมายมาชิงมัน พวกเราก็คงหนีไม่พ้น”
เก่อหงนำถ้วยหยกสองใบออกมา รินเหล้าชั้นดีที่เก็บไว้นานจนเต็ม แล้วกล่าวด้วยความรู้สึกว่า “ไม่ผิด ครั้งนั้นโชคดีจริง ๆ มา ตาแก่ ดื่มให้หมด!” เก่อหงกับผู้อาวุโสสวี่ยกถ้วยหยกขึ้นดื่มรวดเดียว “อืม ดี ดีจริง ๆ เหล้าดีเหลือเกิน พี่เก่อ นี่เป็นเหล้าชั้นดีจริง ๆ ข้าสวี่หยางไม่ได้ดื่มเหล้าดีเช่นนี้มาหลายปีแล้ว” เก่อหงหัวเราะ “มา ๆ วันนี้พี่น้องอย่างพวกเราจะดื่มจนเมามาย!” ยามนี้ชายชราทั้งสองวางทุกสิ่งลงแล้วดื่มกันอย่างเต็มที่ เมื่อดื่มจนหมดไหก็หัวเราะเสียงดังพร้อมกัน แล้วร้องว่า “สะใจ!”