กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลายวันต่อมา กลิ่นโอสถยังคงอบอวลอยู่ภายในตำหนักหนิงเซียง เวินอวิ๋นเจาสามารถเอนกายพิงหัวเตียงได้ครึ่งหนึ่งแล้ว แม้สีหน้าจะยังซีดเซียว แต่ก็มีชีวิตชีวาขึ้นหลายส่วน
เจียงยวนนั่งอยู่ข้างโต๊ะเล็กริมพระแท่น หมอหลวงเอ่ยกราบทูลว่า “กราบทูลฮองเฮา พิษของพระสนมเวินถูกขจัดไปได้เจ็ดถึงแปดส่วนแล้ว ชีพจรหัวใจไม่มีอันตราย เพียงพักฟื้นอย่างสงบอีกไม่กี่วันก็จะหายดีพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อเจียงยวนได้ยินเช่นนั้น จึงค่อยวางใจ
“จงตั้งใจรักษาต่อไป อย่าได้ประมาท”
“กระหม่อมรับพระบัญชา” หมอหลวงโขกศีรษะขอบพระคุณแล้วถอยออกไป
เวินอวิ๋นเจามองเจียงยวน อารมณ์ซับซ้อนเอ่อคลออยู่ในดวงตา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ท้ายที่สุดก็เอ่ยเสียงแผ่วว่า “หม่อมฉัน...ขอบพระทัยพระนาง”
เจียงยวนไม่ได้กล่าวมากความ เพียงยกมือจัดชายผ้าห่มให้นาง “พักฟื้นให้ดี อย่าคิดมาก”
ข่าวแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว