กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จ้าวเยี่ยนจือจึงได้ซุกกายกลับเข้าสู่อ้อมกอดของนางอีกครั้ง การเคลื่อนไหวอ่อนโยนลง
เขาจุมพิตหว่างคิ้ว ปลายจมูก และมุมริมฝีปากของนาง…
เปลวเทียนภายในกระโจมดับมอดไปแล้ว เหลือเพียงโคมแก้วไพฑูรย์ดวงเล็กบนโต๊ะที่สาดแสงสีส้มอันคลุมเครือ ส่องสะท้อนร่างสองร่างที่เกี่ยวกระหวัดกันบนผ้าห่มแพรดุจถูกฉาบด้วยสีดุจน้ำผึ้งบาง ๆ
เจียงยวนถูกเขาจุมพิตจนร่างอ่อนระทวย ปลายนิ้วเผลอจิกลงบนบ่าและแผ่นหลังของเขาโดยไม่รู้ตัว ทิ้งรอยนิ้วจาง ๆ ไว้
ท่ามกลางลมหายใจที่ประสานสอด นางได้ยินเขาเรียกชื่อของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในชั่วขณะนั้น นางพลันรู้สึกว่าใต้หล้านี้ไร้ผู้ใดอื่นอีก เหลือเพียงพวกเขาสองคน