กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขาเล่าเรื่องราวอย่างเงียบงัน ขนตาทอดเงาเล็ก ๆ ลงใต้ดวงตา
“ตอนข้าอายุสามขวบ ข้าล้มป่วยเป็นครั้งแรก ไข้สูงไม่ยอมลด จนแทบจะผ่านพ้นมาไม่ได้ หมัวมัวทั้งหลายร้อนใจเที่ยวเสาะหาหมอไปทั่ว ข้านอนอยู่บนเตียง คิดอย่างสะลึมสะลือว่า หากเสด็จแม่มาได้ก็คงดี”
“แต่พระนางไม่มา”
ตอนข้าอายุห้าขวบ ตำหนักเย่ถิงหิมะหนัก หลังคารั่ว น้ำหิมะรดทั่วร่างข้า ข้าหนาวจนตัวสั่น กอดเข่านั่งอยู่ตรงมุมเตียงรอจนฟ้าสาง วันนั้นพระสนมลี่มา นำเสื้อคลุมขนจิ้งจอกที่เพิ่งตัดเย็บมาส่งให้น้องชายห้า ทั้งยังนำขนมดอกกุ้ยฮวาที่เขาโปรดปรานที่สุดมาด้วย ข้ามองดูอยู่ด้านนอกประตู หมัวมัวกลัวว่าข้าจะหนาว จึงลากข้าออกไป
เสียงของจ้าวเยี่ยนจือแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ