กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จ้าวเยี่ยนจือยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ดวงตาคู่นั้นซึ่งอ่อนโยนต่อนางมาโดยตลอด บัดนี้กลับเผยความเลื่อนลอยและไม่เข้าใจอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก
เขาขมวดคิ้ว ราวกับกำลังฟังภาษาที่ไม่คุ้นเคยโดยสิ้นเชิง
เขาไม่รู้เลยว่าบนโลกนี้ยังมีวิธีจัดการเรื่องราวในรูปแบบอื่นอีก
ตั้งแต่เล็กเขาก็ถูกโยนมาไว้ที่ตำหนักเย่ถิง เสด็จแม่ไม่เป็นที่โปรดปรานและไม่เคยมาเหลียวแลเขาแม้แต่ครั้งเดียว ในสายพระเนตรของเสด็จพ่อมีเพียงองค์รัชทายาทกับองค์ชายสาม
ในคืนเหมันต์ปีที่เขาอายุหกขวบ หมัวมัวแห่งตำหนักเย่ถิงยึดถ่านไฟกับเสื้อผ้าฝ้ายของเขาไป เขาขดตัวอยู่บนเตียงเก่าผุพัง หนาวเหน็บจนกระทั่งนิ้วมือขยับไม่ได้ แม้ลมหายใจก็ยังคล้ายมีเกล็ดน้ำแข็งปะปน
เขาร้องไห้อ้อนวอนนาง ก้มศีรษะโขกพื้นให้นาง ทว่านางเพียงหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ไอ้เด็กพันธุ์ผสม สมควรแล้ว”
เขาเกือบถูกความหนาวเหน็บแช่แข็งจนตาย