กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทว่าเขายังคงฝืนประคองตนไว้ ไม่แสดงออกมา เพียงยกมุมปากขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนสดใสดุจวันวาน “ยวนเอ๋อร์”
เจียงยวนไม่ได้เงยหน้าขึ้น
จ้าวเยี่ยนจือก้าวไม่กี่ก้าวมาหยุดตรงหน้านาง ก่อนย่อตัวลง พยายามกุมมือนางไว้
เจียงยวนมีปฏิกิริยาเร็วยิ่งกว่า นางชักมือกลับไปด้านหลังเล็กน้อยแทบจะโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วหลบเลี่ยงการสัมผัสของเขา
รอยยิ้มของจ้าวเยี่ยนจือแข็งค้างไปชั่วขณะ ทว่าเขายังคงพยายามปลอบนาง “ยวนเอ๋อร์เป็นอะไรไปหรือ ผู้ใดทำให้เจ้าไม่พอใจ บอกเรา เราจะไประบายโทษแทนเจ้า”
ในที่สุดเจียงยวนก็เงยหน้าขึ้นมองเขา
ดวงตาคู่นั้นซึ่งมักเย็นชาอยู่เสมอ บัดนี้กลับสงบนิ่งจนน่าหวาดกลัว
“ฝ่าบาท”
นางเรียกเขา ทั้งที่น้ำเสียงยังเหมือนเช่นวันวานทุกประการ ทว่ากลับทำให้หัวใจของจ้าวเยี่ยนจือกระตุกวูบ