กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ยวนเอ๋อร์ตื่นแล้วหรือ?”
เขาเดินไม่กี่ก้าวไปหยุดอยู่ด้านหลังนาง ก้มมองนางในกระจกแล้วกล่าวว่า “ข้าตรวจฎีกาเสร็จก็เป็นห่วงเจ้า เกรงว่าเจ้าตื่นแล้วจะไม่มีผู้ใดอยู่เป็นเพื่อน”
จ้าวเยี่ยนจือยื่นมือรับหวีจากมือจู๋ชิง แล้วหวีผมยาวที่ยังเปียกหมาดให้นางอย่างเป็นธรรมชาติ “เส้นผมยังเปียกอยู่ เหตุใดจึงมานั่งเสียแล้วเล่า? ระวังจะเป็นหวัด”
จู๋ชิงถอยออกไปอย่างรู้ความ และถือโอกาสปิดประตูโถงตามหลัง
ภายในโถงจึงเหลือเพียงพวกเขาสองคน
จ้าวเยี่ยนจือก้มหน้าหวีผมให้นาง รอยยิ้มในกระจกของเขาสะอาดสดใส หางตาโค้งเป็นส่วนโค้งงดงาม
เจียงยวนมองใบหน้าหล่อเหลาแจ่มใสของเขาในกระจก ฟังน้ำเสียงอ่อนโยนของเขา ความคิดยุ่งเหยิงในใจพลันสลายไปกว่าครึ่ง
บางที...นางอาจคิดมากไปเองจริง ๆ