กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เจ้าว่า เหตุใดพระนางยังไม่เสด็จออกมาจากข้างในอีกเล่า”
จู๋ชิงชะเง้อมองไปทางโถงชั้นในด้วยความกังวล ในมือถือ น้ำต้มสงบใจที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จ
ขันทีลวี่ยืนอยู่ใต้ระเบียง หัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง ก่อนกดเสียงให้เบาที่สุด “ชู่ว์—เบาเสียงหน่อย”
ในเวลาเช่นนี้ หากไปรบกวนฝ่าบาท เขาจะยังมีชีวิตรอดหรือไม่!
ฝ่าบาททรงรอคอยวันนี้มานานเพียงใดกว่าจะได้สมดังพระประสงค์!
เกรงว่าหากยังไม่ถึงยามค่ำ ทั้งสองพระองค์คงไม่เสด็จออกมา……
ภายในโถง แสงเทียนสลัวราง ม่านโปร่งห้อยต่ำ กลางอากาศยังหลงเหลือกลิ่นหอมเข้มข้นของดอกเย่ว์กุ้ยกับกลิ่นเหงื่อ
เจียงยวนอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอดของจ้าวเยี่ยนจือ ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ
เส้นผมข้างขมับแนบติดใบหน้า ผิวพรรณขาวดุจหิมะเต็มไปด้วยรอยฟันและรอยนิ้วมือที่เขาทิ้งไว้ แดงฉานจนน่าตกใจ