กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากเจียงยวนจุมพิตเสร็จ นางก็ยืดกายขึ้น ปลายนิ้วยังคงกำผ้าพันแผลผืนนั้นไว้แน่น
เมื่อครู่นางกำลังทำอะไรอยู่กันแน่? นางถึงกับ ถึงกับจุมพิตตรงนั้นของเขาในยามกลางวันแสก ๆ …
ในหัวของนางสับสนวุ่นวายไปหมด ทว่าขณะนั้นเองกลับได้ยินเสียงเปี่ยมความยินดีของบุรุษหนุ่ม “ดูเหมือนจะไม่เจ็บแล้วจริง ๆ”
จ้าวเยี่ยนจือเงยหน้าขึ้น สายตาเกาะตรึงอยู่บนใบหน้าของนาง ดวงตาดำคู่นั้นลึกล้ำราวกับจะกลืนกินผู้คน “ยวนเอ๋อร์ ขอบใจเจ้า”
เจียงยวนยิ่งมึนงงเพราะคำพูดนี้ นางมองเขาอย่างเหม่อลอย ดวงตาดำขลับราวเคลือบด้วยหมึกมีม่านไอน้ำคลออยู่ ในหัวว่างเปล่าไปหมด
จ้าวเยี่ยนจือจ้องมองท่าทางเช่นนั้นของนาง พลันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
ยวนเอ๋อร์มึนงงแล้ว