กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังดอกไม้ไฟจางหาย ทั้งสองยังคงเดินฝ่าฝูงชนต่อไป
นานครั้งทีเจียงยวนจะเผยสีหน้าผ่อนคลายออกมาได้หลายส่วน เบื้องหน้าอีกสิบกว่าก้าวก็คือแผงโคมลอยริมแม่น้ำที่คึกคักที่สุด
โคมกระต่าย โคมบุปผา และโคมบัวคู่หลายพันดวงลอยอยู่บนผิวน้ำ ประหนึ่งทางช้างเผือกที่เปล่งแสงได้
เจียงยวนถูกดึงดูดความสนใจ นางก้มกายลง ปลายนิ้วเพิ่งแตะถูกโคมกระต่ายน้อยสีชมพูดวงหนึ่ง
“ระวัง——!”
เงาดำสายหนึ่งพุ่งลงมาจากสันหลังคา แสงเย็นเยียบประหนึ่งผ้าแพรสีขาว แทงตรงเข้าสู่กลางหลังของนาง!
ห้วงเวลาในชั่วขณะนี้พลันถูกยืดยาวออกไปอย่างเชื่องช้า
รูม่านตาของจ้าวเยี่ยนจือหดตัวฉับพลัน โลหิตทั่วร่างเย็นเยียบไปกว่าครึ่ง
ทว่าวินาทีถัดมา ความเย็นเยียบสายนั้นกลับถูกเปลวเพลิงอันบ้าคลั่งยิ่งกว่ากลืนกิน
โอกาสมาถึงแล้ว