กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันนี้ตำหนักหย่งเหอแทบถูกกองสิ่งของถมจนเต็ม
“พระนางเพคะ สิ่งนี้ควรวางไว้ที่ใดเพคะ” นางกำนัลอุ้มหีบผ้าไหมใบหนักอึ้ง พลางเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
ของพระราชทานที่จ้าวเยี่ยนจือส่งมานั้นมีมากมายเหลือเกิน
เหล่าสนมเพิ่งถวายพระพรแยกย้ายกันไป เขาก็สั่งให้คนทยอยขนสิ่งของมาที่นี่เป็นระลอก ๆ ทั้งเครื่องหยก เครื่องหอม ผ้าไหมแพรพรรณ ของล้ำค่า…กองพะเนินจนแทบไม่มีที่ให้ย่ำเท้าในโถง
จู๋ชิงจัดข้าวของไปพลาง อดเอ่ยชมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มไม่ได้ “ฝ่าบาททรงดีกับพระนางเหลือเกินเพคะ! พระนางคือคนในดวงพระทัยของฝ่าบาทอย่างแท้จริง!”
เจียงยวนไม่คุ้นชินกับการถูกหยอกเย้าเช่นนี้ นางจึงค้อนจู๋ชิงอย่างเขินอาย “พูดจาเหลวไหลให้น้อยหน่อย รีบทำงานให้มากเข้า”
จู๋ชิงไม่พูดอะไรต่อ เพียงยิ้มจนดวงตาโค้ง พลางก้มศีรษะคำนับ