กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลูกกระเดือกของจ้าวเยี่ยนจือขยับกลอกอย่างหนักหน่วง
จับมือ จับมือ จับมือ
พวก เขา จับ มือ กัน แล้ว!
ประตูห้องเรือปิดลง เสียงฝนด้านนอกดังซู่ซ่า ภายในห้องเรือเหลือเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน
เจียงยวนปล่อยมือแล้วนั่งลงข้างตั่งนุ่ม เงยหน้ามองเขา “ฝ่าบาทเป็นอะไรไปหรือเพคะ? สีหน้าดูย่ำแย่ถึงเพียงนี้”
จ้าวเยี่ยนจือส่ายหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังเอ่ยถามออกมา “เจ้าไม่สบายใจหรือไม่”
ครั้งนี้ที่พานางออกมาเที่ยวทะเลสาบ ก็เพื่อให้พวกเขาได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น
เพื่อให้ยวนเอ๋อร์ชอบเขามากขึ้นอีกสักหน่อย
ผู้ใดจะคิดว่าจะพบเจอฝนที่น่ารำคาญเช่นนี้ การออกเที่ยวครั้งนี้เกรงว่าคงล้มเหลวแล้ว……
เจียงยวนไม่คิดว่าเขาจะถามเช่นนี้ หลังจากชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของนางก็โค้งขึ้น