กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คำถามของไทเฮาพลันตรงไปตรงมา เจียงยวนกำปลายนิ้วแน่นขึ้น ทว่ายังคงสงบใจเอาไว้ได้ “หม่อมฉันรู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อย ฝ่าบาททรงเห็นพระทัยหม่อมฉัน ดังนั้น…”
ไทเฮาเองก็ไม่ได้ต้องการถามเรื่องนี้จริง ๆ ไม่นานก็ตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ฝ่าบาททรงเห็นพระทัยเจ้า ย่อมเป็นเรื่องดี ทว่าบัดนี้เจ้าเป็นฮองเฮาแห่งตำหนักกลางแล้ว ในวังลึกผู้คนมากมายสายตาหลากหลาย ยามผู้อื่นมองเห็น อย่างไรก็ต้องรักษาธรรมเนียมเอาไว้บ้าง”
“หม่อมฉันจะจดจำไว้ ขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงอบรมสั่งสอนเจ้าค่ะ”
ไทเฮาพยักพระพักตร์อย่างพึงพอพระทัย จากนั้นเปลี่ยนเรื่องตรัสว่า “ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง หลานสาวแท้ ๆ ของข้าก็เข้าวังมาแล้ว นางยังอายุน้อยและไม่รู้ความ ในฐานะที่เจ้าเป็นฮองเฮาแห่งตำหนักกลาง ก็ช่วยดูแลนางให้มากหน่อย”