กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นหมิงซูสูดหายใจเข้า ลังเลอยู่สองวินาที สุดท้ายก็เดินไปหาเขาอย่างเชื่อฟัง
โซฟานุ่มฟู เธอนั่งลงก็ได้ยินเจียงสวินถามว่า “จำเป็นต้องสัมผัสกันทางร่างกายจริง ๆ ถึงจะไม่ฝันร้ายใช่ไหม”
“อือ ใช่แบบนั้นแหละค่ะ”
เจียงสวินถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ไม่เร่งไม่ร้อน “สัมผัสแบบไหน”
ผู้ชายจ้องเธอไม่วางตา ไม่ปล่อยพลาดสีหน้าท่าทางใด ๆ ของเธอ “แค่แตะเสื้อผ้าก็พอแล้ว หรือว่าต้องสัมผัสถึงผิวหนังกันแน่”
“ต้องสัมผัสส่วนไหนของร่างกาย มีระบุตำแหน่งไว้หรือเปล่า แล้วต้องสัมผัสนานแค่ไหน”
เขาถามละเอียดจนเกินไปแล้ว เสิ่นหมิงซูถูกถามจนแก้มร้อนผ่าว นิ้วมือเกี่ยวแพลวชายเสื้ออย่างลุกลี้ลุกลน “แค่ได้สัมผัสผิวหนังก็พอ แตะครั้งเดียวก็ได้ค่ะ”