กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงสวินไม่ได้ฝันเลยทั้งสองวันก่อนหน้า
เขาคิดว่าคืนนี้ก็คงไม่ฝันอีก แต่ไม่คิดเลยว่าเพิ่งหลับไปไม่นาน ก็ถูกลากเข้าไปในห้วงฝัน
เขาลืมตาขึ้น ที่เบื้องหน้าคือห้องเรียนห้องหนึ่ง
และก็เป็นห้องเรียนที่เขาใช้บรรยายตามปกตินั่นเอง
บนกระดานยังคงมีตัวหนังสือชอล์กจากคาบก่อนที่ลบไม่สะอาด กลิ่นฝุ่นชอล์กจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ
โพเดียมอยู่ตรงหน้าเขาพอดี เสิ่นหมิงซูนั่งอยู่ริมขอบ สองมือยันไว้ด้านหลังลำตัว ชายกระโปรงเครื่องแบบนักเรียนถูกลมพัดจนตะเกียดขึ้นหนึ่งมุม เผยให้เห็นรอยแดงจาง ๆ บนหัวเข่า
ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวและการขัดขืน
เหมือนกับในโลกความจริงเป๊ะ ๆ
ทำไมถึงขัดขืนอยู่เรื่อยไป เธอเกลียดเขานักหนาขนาดนั้นเลยหรือ