ตอนที่ 185 อ่อนนุ่มราวกับกอบหิมะ

ภัตตาคารจิ่งอวิ๋นแม้จะชื่อว่าภัตตาคาร แต่จริง ๆ แล้วเหมือนห้องรับรองส่วนตัวมากกว่า

ทั้งชั้นถูกปรับปรุงเป็นพื้นที่ศิลปะระดับไฮเอนด์ แสงไฟอ่อนโยนนุ่มนวล พรมหนานุ่มฟู ด้านหนึ่งของกระจกบานเปลือกขนาดใหญ่คือแนวทัศนียภาพของเมือง

เย่ชูมาถึงก่อนแล้ว กำลังยืนรอเธออยู่ที่ประตูพร้อมกับหลินอวี้

“หมิงซู!” เย่ชูโบกมือเรียกเธอ “งานวันนี้จัดเล็กกว่าหน่อย เมื่อวานต่างหากที่เป็นสนามหลัก”

เสิ่นหมิงซูพยักหน้า ดวงตาโค้งเป็นรอยยิ้ม “งานวันนี้ก็ดีมากเลยค่ะ แถมที่นี่สวยมากด้วย”

ทั้งสองคุยกันไปโดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ห่างออกไป 20 เมตรเบื้องหลังกระจก มีบางคนกำลังยืนอยู่ด้านหลังกระจกเห็นทางเดียว

เจียงสวินสอดมือไว้ในกระเป๋ากางเกงสูท ยืนอยู่ในที่มืด มองแผ่นหลังผอมบางนั้นในห้องจัดแสดงอย่างเงียบ ๆ