กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อาซูดี ๆ…… มาอีกครั้งสิ”
เสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำแหบแห้ง แฝงความหวานล่ำเย้ายวนชวนปลอบไม่ขาดสาย
จุดอ่อนไหที่สุดถูกชายคนนั้นกำไว้ในกำมือ ริมฝีปากก็ถูกเขาจุมพิตวนเวียนไม่หยุด จนแทบจะหายใจไม่ออก
“ไม่…… ไม่ไหวแล้ว……”
เธอยกมือขึ้นอยากผลักเขาออก เสียงสั่นเครือไปทั้งหมด
ทันใดนั้น——
“หมิงซู!”
เธอสะดุ้งวาบสุดตัว ตัวทั้งตัวสะดุ้งตื่นจากห้วงฝัน
เบื้องหน้าสว่างวาบขึ้นมา หลอดไฟขาวจ้า กระดานดำ โต๊ะเรียนเรียงกันเป็นระเบียบ
อากาศในห้องเรียนมหาวิทยาลัยแห้งไปนิด แดดนอกหน้าต่างเผ็ดร้อนจ้า กระทั่งอากาศยังเห็นฝุ่นละอองวับ ๆ แยงตา