กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“แม่ทัพเซียว ดื่มเถิด”
ผู้คุมนำสุราพิษมาวางตรงหน้าเขา
เซียวเจิงหัวเราะอย่างขมขื่น ดวงตาไร้ซึ่งการดิ้นรนและความไม่ยินยอมหลงเหลือ มีเพียงความเงียบงันอันหม่นหมอง
เขาทุ่มเดิมพันทั้งหมด หวังเสี่ยงโชคสักครา
คาดไม่ถึงว่าสุดท้ายก็ยังพ่ายแพ้
ชาติก่อนยามพบโจรขี่ม้า ในใจเขามีเพียงหลินชิงเหยียน จนไม่ได้นึกถึงนางเลยแม้แต่น้อย
เขาทอดทิ้งนาง
ท้ายที่สุดแล้ว เป็นเขาที่ผิดต่อ
นางเองก็เกลียดเขามาถึงสองชาติ
เซียวเจิงหลับตาลง ราวกับยังได้ยินเสียงที่นางเอ่ยวาจา